شاید رسیده باشی

خوابی دیگر

شاید به وبلاگی دیگر

خوشا پرکشیدن

خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن

مردن به رهایی

ازون جایی که لازم نمیدونم برای کارام دلیل داشته باشم

 برای رفتن ازین فضا هم دلیلی ندارم.همیشه همه چیز

بی جاذبه تر از اونیه که بخوای خودتو بهش متعلق کنی.

پ.ن:خدمت بزرگواران و ارادتمندان به W=mgh این اصلا بد نیست.

 اتفاقا هرچی کفشات مطمئن تر باشه راحت تر می دوی!!!

تازه در ان ارام گرفته بودی

ماهی کوچک قرمزم

لیز خوردی

لیز خوردی و در 

ژرف ترین اقیانوس های ذهن اشک آلودم

غرق شدی

تا صید دوباره ی دستانت

- محبوس خلا -

تنهایم

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

-چرا وسط چمنای میدون؟!!!

-از دونه دونه ی کافه های اینجا خاطره ی تلخ دارم.

گاهی خاطره ها سرزنده باشن و از یاد برن بهتره تا سعی

 کنی تکرارشون کنی اما جلو چشمات جون بکنن.نمیدونم

ادما عوض شدن یا من دیگه نازیلای سابق نیستم؟

 پری خودم خودمونو عشقه!!که تو دانشگاه چیزی فراتر از

 آدرس کافه ها و پارکا و مارک سیگار یاد گرفتیم.

یاد حافظ به خیر که همون موقع می گفت:

نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

تولد نوشتم هم باشد این شعر سهراب که حقا راست گفت:

زندگی تر شدن پی در پی...

این روزها،با این حال و هوا، دستهای آلوده بیشتر می چسبد

تا تهوع!

برادر کوچکم مدام این لوح فشرده ی ام پی تیری دهه ی

فجرش ! را میگذارد وتمرین سرود می کند و مرا میبرد به

حال و هوای دوران دبستان خودم.که با همکلاسی ها

 آنقدر می خواندیم تا همه این سرود بلند را ازبرشویم:

بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر   بار دگر روزگار چون شکر آید

پاک کردن گرد و غباری که اینجانشسته آه بلندی می طلبد.

نه اینجا به اندازه ی کافی اکسیژن هست

نه من نای نفس کشیدن دارم.

دلت پر میزند برای فواره شدن

هجوم میبری

 اما

به مبدا ت زنجیری!

و در لحظه ی  سقوط ـ قبل از عروج ـ

محال را تجربه می کنی!

و این چنین زندگی را می تنی:

از پود ها

تاری!

پ.ن: مثل الذین اتخذوا من دون الله اولیاء کمثل العنکبوت اتخذت بیتا و ان اوهن البیوت لبیت العنکبوت لو کانوا یعلمون.

    سیاست چیز ... است. کار من نیست. تو یک مملکت

حسابی سیاست را می‌دهند دست متخصّص، نه دست من

 و امثال من. ولی ضمناً همه‌مان بچهٔ سیاستیم. با سیاست

 کاری نداریم، سیاست با ما کار دارد. وقتی هم پایش بیفتد

 باید حقّش را گذاشت کف دستش.

       مصطفی فرزانه(آشنایی با صادق هدایت)

پ.ن:دانشگاه، این نهاد ضعیف ترویج فرهنگ و علم

و دانشجوی کارشناسی، که هدفش را  قربانی

 در لحظه بودن (همان جو گیری خودمان)می کند.  

حالا شما بگذارید به حساب کج فهمی من از سیاست

و اوضاع.بگویید حزب باد است!!!

فکر کن با ذوق و اشتیاق کتابی که مدت ها دوست داشتی

بخونی، بخری.

بلاخره یه کنج خلوت تو خوابگاه پیدا کنی.

مقدمه ی کتاب رو باز کنی و ...

بعد ببینی تو پاراگراف اول کل داستان توضیح داده شده!!!!

 من نمی فهمم این چه کار مضحکیه، که اول کتاب با

 عنوان چند  کلمه  توضیح  تمام داستان رو میگن؟!!

از تمام دیوارهای شهر رد می شود.

از تمام گیت ها

-با اسلحه ای در جیب-

 عبور می کند

و دیوارها را نشانه می رود.

مغز من دوست دارد

 پا برهنه وسط حرف دیوار بپرد،

 با سر توی دیوار بخورد!

گویند در جنگ جهانی اول خرافه های عجیب و غریب بسیاری

رونق یافته بود. ازانجیل های ضد گلوله و لشگر الهی بگیرید

تا خواندن ورد برای تغییر مسیر گلوله های دشمن. در میان

سربازانی هم که ادعا می کردند به بخت و اقبال و حتی خدا

اعتقاد ندارند،یادداشتی دست به دست میشده که بدین قرار

است:

شما به عنوان سرباز می توانید در یکی از این دو محل حضور

داشته باشید:

 در یک مکان خطر ناک یا در یک مکان امن.

 اگر در مکانی امن هستید...نگران نباشید.

 اگر در مکانی خطرناک هستید یکی از این دو وضعیت پیش

 می آید:

 یا مجروح می شوید،یا نمی شوید.

 اگر مجروح نشدید...نگران نباشید.

 اگر مجروح شدید،زخم یا سطحی است، یا عمیق.

 اگر سطحی بود...نگران نباشید.

 اگر زخم عمیق باشد، یا می میرید، یا بهبود می یابید.

 اگر بهبود یافتید که نگران نباشید.

 اگر بمیرید...که دیگر نمی توانید نگران باشید!

پ.ن:جل الخالق! اون موقع هم مجله ی موفقیت می خوندن!